Terug in je lijf

Vertragen is de voorwaarde. Aandacht is het werk. En het eerste wat je met die aandacht doet, is haar naar binnen brengen — je eigen lijf in.

Daar woont een weten dat je was vergeten. Geen gedachte, geen woord, maar een lijfelijk signaal: de spanning in je borst die iets probeert te zeggen, de onrust in je buik, de stille ja of nee die er is voordat je hoofd zijn redenen heeft bedacht. Dat is je gevoel, en het is ook je intuïtie — je lijf dat alles verwerkt wat je hoofd niet kan bevatten en je een richting geeft. We hebben geleerd het te negeren. Je kunt leren het terug te vinden, en het te vertrouwen. Niet blind, maar als een kompas dat er altijd al was.

Oude patronen aankijken en doorvoelen

Naarmate je meer voelt, kom je vanzelf de plekken tegen die je had dichtgezet. De pantsers. Wat je ooit hebt weggestopt omdat het te veel was, te eng, niet welkom — en wat sindsdien als spanning in je lijf is blijven zitten.

De neiging is om het te begrijpen, te analyseren, er een verhaal van te maken. Maar dat houdt het juist op zijn plek. De weg is niet eromheen denken maar er doorheen voelen. Het aankijken. Het toelaten. Erbij blijven terwijl het er is. En dan gebeurt er iets wat je niet kunt forceren: het smelt. Het komt in beweging. Wat bevroren was, mag vloeien en wegtrekken. Niet omdat je het hebt opgelost, maar omdat je het eindelijk hebt gevoeld. Het meeste van wat ons vastzet is niet het gevoel zelf — het is het verzet ertegen.

Verder lezen: In contact met een ander →