Uit de concepten

Het begint, vreemd genoeg, in het hoofd — door het hoofd helemaal tot het einde te volgen.

Als je serieus neemt dat alles wat je denkt te weten een bril is, en je zet die bril telkens weer af, dan kom je op een punt waar ook de laatste vanzelfsprekendheden wankelen. Tijd, ruimte, het losse ding dat “ik” heet, de wereld-daarbuiten-tegenover-mij-hierbinnen — het blijken allemaal concepten. Nuttige, diepingesleten concepten, maar concepten. Niet de werkelijkheid zelf, maar manieren om haar in stukken te hakken zodat we er grip op krijgen.

En als je doorvraagt wat er overblijft als je alle concepten even loslaat, dan is er maar één ding dat je niet kunt wegredeneren: dat er nú ervaring is. Dit, hier, gevoeld. De rest is interpretatie. Dit niet. Dat klinkt als een schrale conclusie, maar het is het tegenovergestelde — het haalt de bodem onder de hele bouwwerk van zekerheden vandaan, en wat overblijft is verrassend ruim. Als zelfs “ik ben een los iemand in een wereld van dingen” een aanname is, dan ligt alles weer open.

Dit is het werk dat zich in het denken laat doen. De rest laat zich alleen ervaren.

Verder lezen: Vervloeien, tot voorbij de grens →